Intensief genieten
Ik ben een zonaanbidder en krijg zo lekker mijn vitamine D. Inmiddels weet iedereen dat vitamine D belangrijk is, en zelf merk ik dat ook maar al te goed. Als ik veel nachtdiensten draai word ik chagrijnig maar zodra ik dan weer even in het zonnetje heb gelopen, voel ik mijn stemming snel verbeteren. Het laadt me fysiek en mentaal op.
Komkommertijd op de IC
Op de Intensive Care is het nu komkommertijd. Dit gebeurt af en toe en meestal in de zomer. Er komen minder patiënten binnen en er worden minder operaties uitgevoerd. Dit biedt ons de kans meer aandacht aan patiënten te geven. Dit was bijvoorbeeld het geval met Gijs (fictieve naam).
Toen ik voor het eerst voor Gijs zorgde, kwam al snel het idee in me op om met hem naar buiten te gaan. Gijs was inmiddels 1,5 week op de Intensive Care. Hij viel op omdat hij ontzettend helder van geest was, heel geïnteresseerd in de mensen om hem heen en bruiste van levensenergie. Hij is 56 jaar, heeft een eigen zaak in Amsterdam en helaas moest hij opgenomen worden door een onbegrepen longziekte. Gelukkig mocht Gijs nu naar de gewone verpleegafdeling, dus ik stelde voor om hem via het park naar de afdeling toe te brengen. Hij ontmoedigde mij omdat hij het te veel moeite voor mij vond, maar ik liet mij niet ompraten. Dus zo geschiedde en reden we met de rolstoel, de infuuspompen en de zuurstoftank naar buiten. Eenmaal buiten gebeurde er iets bijzonders want zodra Gijs in contact kwam met het zonlicht en de frisse lucht liet hij zijn stoere koppie hangen en begon te huilen. Geëmotioneerd door het gevoel wat hij zo had gemist om buiten te zijn en de zon te voelen. Samen zaten we enige tijd in het park in de zon. Gijs maakte met alle voorbijgangers een gezellig praatje, waarna ik hem naar de verpleegafdeling bracht en hem gedag zei.
Heropgenomen op de IC
Een week later bleek Gijs heropgenomen op de Intensive Care. Ik maakte een praatje met hem en hij vertelde dat hij toch weer achteruit was gegaan en meer zuurstof nodig had. Toch liet hij de moed niet zakken en vroeg gelijk weer hoe het met mij ging.
Na het weekend kwam ik op het werk. Ik zag Gijs niet meer op het patiëntenbord staan. In de loop van de dienst vroeg ik aan een collega of hij/zij wist waar hij naartoe was gegaan. Tot mijn schrik vertelde de collega dat hij in een acuut moment was overleden. Ik neem niet vaak mijn werk mee naar huis, maar diezelfde avond heb ik aan Gijs gedacht en over hem verteld aan mijn partner. Ik was er door geraakt dat deze man vol energie en toekomstplannen zo snel en plotseling was overleden.
Groot cadeau
Regelmatig loop ik langs het bankje waar ik met Gijs heb gezeten. Dan denk ik terug aan het emotionele moment van hem en weet ik weer waarom die extra moeite zo belangrijk is om mensen even mee naar buiten te nemen als het kan. Hoe dankbaar was Gijs geweest en hoe sterk had het hem geraakt. Het heeft mij als zonaanbidder nog meer dankbaarheid gegeven voor het feit dat ik dagelijks van de zon en de buitenlucht mag en kan genieten. Zoiets kleins is eigenlijk een groot cadeau.
Aaf tijdens een wandeltocht in Limburg (juni 2022)